برای اینکه زندگی را از آنِ خود بکنی و بتوانی اصطلاح «زندگی من» را بهکار ببری،
باید دردهای ویژهی خودت را بیابی.
تحمل دردها و رنجهای عمومی برای ادعای زندگی، کافی نیست.

بر این باورم که ما هرگز راهی به درون دیگران پیدا نمیکنیم؛
حتی زمانی که فکر میکنیم واقعاً عمق وجودشان را درک کردهایم.
ما در رابطه با دیگری، درست مانند کسی هستیم که در دهانهی غاری میایستد؛
کبریتی روشن میکند و میپرسد: کسی اینجا نیست؟

از همه مهمتر، "به خودت دروغ مگو". کسی که به خودش دروغ میگوید و به دروغ خودش گوش میدهد؛ به چنان بن بستی میرسد که حقیقت درون یا پیرامونش را تمیز نمیدهد

برادران کارامازوف - صفحه ۶۸

نویسنده :فیودور میخاییلوییچ داستایفسکی

ترجمه :صالح حسینی

هنر تنها زندگی كردن فقط به اين معنی است كه؛
تو به هيچكس وابسته نباشی،
از مردم لذت میبری،
عاشق مردم هستی،
همهچيز را با مردم تقسيم میكنی،
ولی قادر هستی به تنهايی زندگی كنی و با اين وجود مسرور باشی

متوجه شدم که باید به آموزه پیچیدهتری رسید، آموزهای که بتواند با ناهماهنگیهای عشق به گونهای بازی کند. نیاز به عقلانیت را علیرغم ناتوانیاش، با حماقت غیرقابل اجتناب عاشق شدن، در هم بیامیزد. میبایس

مَن باشم
و وِی باشد
و مِی باشد
و نِی..
کِی باشد
و کِی باشد
و کِی باشد
و کِی..


[مولانا]

فقط احمقها، دروغگوها و شارلاتانها زلزله را پیشبینی میکنند.